Anna Arsenis from Sydney interviews Maria Sevastaki October 2012

Το αρχείο της συνέντευξης είναι φωτογραφικό και δεν προσφέρεται για μετάφραση.  Επισυνάπτω το αρχικό αρχείο μετά το φωτογραφικό για μετάφραση.

Ευχαριστώ απο βάθος καρδιάς τους: Desi Serlis, Theodore Perris  την κ. Άννα Αρσένη και το  ελληνοαυστραλιανό περιοδικό ΑΛΦΑ για την φιλοξενία τους    http://www.alfamag.com.au/interviews_1903.htm

Μαρία Σεβαστάκη 19 Οκτωβρίου  2012

source:  http://www.alfamag.com.au/interviews_1903.htm

Λίγα λόγια για τον εαυτό σας.

Στο Sydney το1963 διατυπώθηκαν  η πρώτες  συγκινήσεις, οσμές, ήχοι, αίσθηση, και εικόνες,  που εμπέδωσα απ την ζωή μεγαλώνοντας με τον κατά ένα χρόνο μικρότερο αδελφό μου Κυριάκο πίσω από το delicatessen που διατηρούσαν οι γονείς μας στο Annandale.  Ο πατέρας μου ο Νικόλας Σεβαστάκης γεννημένος στην Σάμο κρητικής καταγωγής έπαιζε κιθάρα,  διάβαζε ιστορία και ποίηση ήταν καλός αθλητής και άριστος σκοπευτής.   Η μητέρα μου Γεωργία Τριανταφυλοπούλου γεννήθηκε στο Σκορτσινό Τριπόλεως από μητέρα Αρκάδα  και  καταγωγή του πατέρα από  Βόρεια Ήπειρο ο οποίος ήταν επαναπατριζόμενος Έλληνας από την Αμερική που έπαιζε ωραίο βιολί.  Η μητέρα μου ήταν γεννημένη ’παραμυθομάννα’ … , μια εξαιρετική μαγείρισσα που μάζευε συνταγές από τους πολυεθνικούς πελάτες  που ερχόταν στο μαγαζί μας και πειραματιζόταν με τα μπαχαρικά στην κουζίνα… .Πράγμα το οποίο  κληρονόμησα και εγώ…

Διαμορφώθηκα και μεγάλωσα με πολλές επιρροές μεταξύ Ελλάδας και Αυστραλίας παρέα με τον αδελφό μου -,παίζοντας και πειραματίζοντας με την μουσική και τα πάντα (εκδρομές, κινηματογράφο, θέατρα,  συναυλίες, Ελληνορωμαϊκή πάλη,  αθλητισμό,   φύση,  ζώα, και με παραστάσεις Καραγκιόζη).

Αντιμέτωπη με το ρατσισμό στα σχολεία του Sydney τέλη του 1970 που δεν υπήρχαν Ελληνόπουλα μας έλεγαν  τα παιδιά …’bloody wogs go home’ -,άλλαξα αρκετά σχολεία γ’ αυτό.   Ήμουν όμως έκπληξη για τα σχολεία αφού διακρινόταν το κάθε σχολείο στην περιφέρεια με επιτυχίες που είχα στον κλασσικό στίβο.

Εγκατασταθήκαμε οικογενειακός στην χουντική Ελλάδα τέλη του 1971…και στο Καρλόβασι. Είχαν αφήσει λίγο πριν ελεύθερο τον θείο  Αλέξη (δικηγόρο) από ήταν εξορία.  Πριν πάμε στο νησί, μας πήγε ταξίδι  ο πατέρας οδικώς το γύρο της Ελλάδας.   Στο Καρλόβασι ανοίξαμε ταβέρνα ….  Ο πατέρας έφερε μουσικούς από την Τουρκία -, αλλά ήταν Έλληνες.  Το 1974 ήρθε στην ζωή η μικρή μας αδελφή Αθανασία.

Η αστυνομία ενοχλούσε τον πατέρα μας σχεδόν με καθημερινές μηνύσεις…  το Κυπριακό και οι επιπτώσεις του στην καθημερινή ζωή, η  απαγόρευση της κυκλοφορίας το βράδυ, τα μαύρα πανιά στα τσάμια που έπρεπε να τοποθετούμε καθημερινά ’για να μην  βλέπουν και μας βομβαρδίσουν οι Τούρκοι’’.  Ο πατέρας είχε λάβει μέρος στην αντίσταση…πήγαινε στην Τουρκία το αυτοκίνητο που είχε ξένες πινακίδες και πήγαινε και’ στo κυνήγι στην  Μανισσά.  Μας ενοχλούσαν και στο σχολείο… και μας φόλιαζαν τα ζώα. Έτσι, φύγαμε πάλι για την Αυστραλία.  Άφησα πίσω μου μόνο τις καλές στιγμές απ’ το  στίβο,   χορούς και πανηγύρια, την  ελευθερία που είχαμε στο παιχνίδι με τα  πολλά και αγαπημένα ξαδέλφια  στην θάλασσα … και την  ανάμνηση του Γιάννη Ρίτσο (ποιητή) να με φωνάζει στην ακρογιαλιά και να ξεκαρδίζονται τα παιδιά  με τον ψιλό,  κ’ εκκεντρικό  άνδρα που παντρεύτηκε την ξαδέλφη της θείας Καίτη.

Γύρισα στην Ελλάδα τέλη 81 έμεινα με τα ξαδέλφια μου στην Αθήνα.  Ο Δημήτρης  ήταν φοιτητής στην   ΑΣΚΤ… με ενθάρρυνε να δώσω εξετάσεις στην ΑΣΚΤ.  Μου έμαθε να καταγράφω το φως.  Πήγα φροντιστήριο συνάντησα εξαιρετικούς και σημαντικούς διανοούμενους, δασκάλους και ζωγράφους στην Αθήνα. Μετά την πρώτη  αποτυχία εισαγωγής μου  στην ΑΣΚΤ  το 1984 κατέβηκα στο  νησί και γνώρισα τον εικαστικό Piet Termaat γλύπτης/land artist/performer και απόφοιτος Ακαδημίας Τεχνών στην Ολλανδία. Η γνωριμία μας ήταν σημαδιακή  στην εξελικτική πορεία που διαμόρφωσα ως άνθρωπος και εικαστικός.  Λίγο  μετά παθαίνω το ατύχημα στην  Σάμο και ξυπνώ στο νοσοκομείο στην Αθήνα  μετά από ένα μήνα περίπου.  Εκεί  ήμουν  ακίνητη στο κρεβάτι για 6 ½ μήνες.   Περνώ  στην σχολή το 1985 με τους πρώτους 3ης.  Αγάπησα την σχολή, τα εργαστήρια, τους περισσότερους δασκάλους, τα μαθήματα αν και συντηρητική σχετικά  με την εικαστική παιδεία που είχα διαμορφώσει από τα Αυστραλιανά σχολεία και τις συχνές επισκέψεις μας σε μουσεία… .  Πολιτεύτηκα με την ΚΝΕ κατά την διάρκεια σπουδών μου στην ΑΣΚΤ ήμουν και στο ΔΣ φοιτητών. Το 2006 ήμουν υποψήφια στις Νομαρχιακές εκλογές με την  αριστερή αγωνιστική συνεργασία στην Σάμο.

Έτσι τα τραύματα της κρατικής βίας επάνω μας στην Ελλάδα για τις ιδέες του πατέρα μου κάποτε και επειδή έχει φίλους Τούρκους-, μαζί με τον ρατσισμό στα Αυστραλιανά σχολεία είχαν ως φυσική συνέπεια να πηγαίνω στις πορείες  διαμαρτυρίας με τα κινήματα αντικαπιταλιστικής πολιτικής, οικολογίας, φεμινισμού και των ανθρώπινων δικαιωμάτων και να συνδεθεί η τέχνη μου νωρίς με την κοινωνία και τα βιώματα μου.

Στην Αθήνα έμεινα 14 χρόνια σπουδάζοντας,  δουλεύοντας: μοιράζοντας φυλλάδια, κάνοντας εθελοντική εργασία και μεταφράσεις στην εφημερίδα «ριζοσπάστης», γραμματέας, μαθήματα αγγλικών, πλασιέ βιβλίου, σερβιτόρα, καλλιτεχνικό μοντέλο, πωλήτρια, μαγείρισσα, μαθήματα σχεδίου, σε σκηνικά θεάτρου και  καλλιτεχνική διευθύντρια στην εταιρεία  swatch watch στην Αθήνα.

Το 1996 όταν επέστρεψα από την Νέα Υόρκη και Αυστραλία αποφάσισα να πάω στο νησί να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στην καλλιτεχνική αναβάθμιση  του τόπου.  Επέλεξα  να ζήσω ήρεμα μετά την μεγάλη ταλαιπωρία μου στα νοσοκομεία και να κάνω αυτό που αγαπώ πράξη να υπηρετώ εμένα, την τέχνη,  και το κοινό της.  Ήρθα και σε ιδεολογική σύγκρουση με τους  χορηγούς τέχνης…έτσι προσπαθώ να φτιάξω την ουτοπία μας εδώ παρά τις δυσκολίες…

Πιστεύετε ότι η απόφασή σας να μείνετε στο νησί της Σάμου επηρέασε το έργο σας;

Καθοριστικά… όχι μόνο το έργο αλλά και τον τρόπο ζωής μου.  Το 1993 χάσαμε ξαφνικά τον αδελφό και πατέρα μας.  Βυθιστήκαμε στο πένθος ….  Άλλος ένας λόγος να έρθω στο νησί κοντά στην μητέρα μου. Σημαντική επίσης ήταν η απώλεια της ίδιας το 2008.

Στην Σάμο  ήρθα σε επαφή με διαφορετικό κόσμο, νέους, φοιτητές πληροφορικής,  το πανεπιστήμιο Αιγαίο, και την εικαστική εκπαίδευση στην πράξη.  Συγκεντρώνω πληροφορίες που υποστηρίζουν το έργο μου, στοχάζομαι ελεύθερα, ενημερώνομαι διαδικτυακά και ζούμε κοντά στην φύση.

Από την άλλη βιώνουμε LIVE ανθρώπινες τραγωδίες σχεδόν καθημερινές με το μεταναστευτικό…

Δύο θα σας πω …βλέποντας βρεγμένες ομάδες ανθρώπων, οικογένειες, παιδιά να κάθονται σταυροπόδι στο δρόμο με τα χέρια πάνω από το κεφάλι …και ο αστυνόμος με το περίστροφο να τους φυλάει ….η εικόνα αυτή δεν με αφήνει αδιάφορη …. Από την άλλη ένα μικρό νησί που εισπράττει κονδύλια Ευρωπαϊκά πάνω στο κάθε προσφυγικό κεφάλι -,  να τους έχουν  οι τοπικοί άρχοντες και παράγοντες του Ελληνικού κράτους σε τέτοια εξαθλίωση και ταπείνωση με προβληματίζει για το μέλλον και αρχές όλων μας…

Από την αντιρατσιστική ομάδα γνώρισα τον σύντροφο μου Σοφιάν Αιτ Τσαλαλέτ. Παντρευτήκαμε το 2009 στο Καρλόβασι.  Το 2010 δεχτήκαμε  ρατσιστική επίσκεψη και επίθεση στο σπίτι μας από  παρακρατικούς, κρατικής,  και ρατσιστικής βίας…η αστυνομία που κάλεσα εγκαίρως ήταν σύμμαχοι  …και ο δικηγόρος από τα ανθρώπινα δικαιώματα που σύνταξε την μήνυση,  μαζί τους… Έτσι, η Ελληνική δικαιοσύνη μου αφαίρεσε το συνταγματικό και δημοκρατικό μου δικαίωμα να ακουστώ σε δίκη…

Τί υλικά χρησιμοποιείται;

Mixed Media,  ψηφιακά μέσα, φωτογραφία, παραδοσιακή ζωγραφική ύλη,  φυσικά υλικά, σακιά, χώμα, τούβλα, ασβέστη, κάρβουνο, σκουπίδια είναι πολλά τα υλικά και βρίσκονται παντού 

Τί “κεντρίζει” τη διάθεσή σας να δουλέψετε;

…η καλλιτεχνική πράξη με κεντρίζει – οι  προτάσεις που θέτω κάθε φορά –ή,  αυτές που μου θέτουν …

Η δουλειά σας διαφέρει από τόπο σε τόπο; Έχετε πει ότι ερχόμενη στη Σάμο… γίνατε πιο “λητή” στα χρώματά σας… Τί ακριβώς εννοείται;

Είναι λογικό να διαφέρει σε κάθε τόπο… τα υλικά δεν είναι ποτέ ίδια.  Και άλλο είναι να δουλεύω στην Ομόνοια στον 4ο όροφο και άλλο στην Σάμο… άλλες δονήσεις, πληροφορίες, εικόνες,  και συγκινήσεις δέχομαι  κάθε φορά.

Στο ντοκιμαντέρ ΜΣ είχα πει ‘άρχισα να αφαιρώ στοιχεία από το τελάρο μου’…εννοούσα ύλες όπως στοιχεία κολλάζ  που χρησιμοποιούσα στο παρελθόν… εδώ απλοποιούνται όλα και ανακαλύπτω άλλες αξίες μέσα από την γη,  την φύση.

Ποιό χρώμα σας εκφράζει αυτή την εποχή;

το μπλε…

Τί είναι “τέχνη” κατά την γνώμη σας;

Υπέρβαση ζωής…μέσα από σκληρή εργασία,  συνοδευόμενη από  εσωτερική ευχαρίστηση.

Η τέχνη, και η επιστήμη  καταγράφουν γεγονότα και στοιχεία της κάθε εποχής.  Στην Ελλάδα η  τέχνη θα έπρεπε να απορροφάται από την πολιτεία και να εφαρμόζεται σε δημόσιους χώρους  μέσα από συνεργασίες καλλιτεχνών, επιστημόνων,  τεχνιτών και εργατών …ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ… όπως γινόταν στην αρχαία Ελλάδα -, όπως γίνεται και σήμερα στα μεγάλα αστικά κέντρα του κόσμου…

Τι θέλετε να πείτε με τα έργα σας, ποιά είναι η επιδίωξή σας;

Μέσω του έργου μου μαθαίνω για μένα και την θέση μου στο κοινωνικό γίγνεσθαι…  ‘Μιλάω για όλα, χωρίς να σκέπτομαι αν θα εκτεθώ..    Επιδιώκω κάθε φορά η ενότητα που θα παρουσιάσω στο κοινό να είναι ξεκάθαρη, όμορφη  και άρτια.  Ο στόχος είναι να  προκληθεί συγκίνηση, προβληματισμός, και παν απ’ όλα ευχαρίστηση στους θεατές …

 

Ποιοί καλλιτέχνες παλιοί ή σύγχρονοι είναι σημαντικοί για σας;

Δέχομαι μια γκάμα ισχυρών επιρροών, μεγάλων  γεωγραφικών διαστάσεων από του αρχαίους Έλληνες, Αιγύπτιους, Ιταλούς, Μεξικάνους, Αφρικάνους, Κινέζους,  Βαλκάνιους, Αμερικάνους, Ινδούς και φυσικά τους Aboriginals.   Αγαπημένοι μου ζωγράφοι, ποιητές, μουσικοί είναι πολλοί και γνωστοί και άγνωστοι.

Fra Aggeliko, o Piero Della Francesca, El Greco, Rembrandt,  Vincent Van Gogh,  Paul Klee, Gauguin, Telouse Lautrec, Chagall,  Frida & Diego, Klimt, Magritte, Cezanne, Pablo Picasso,  Ρώσοι πρωτοπόροι,  Antonio Tapies, Jackson Pollock, Frank Stella, Francis Bacon, David Hockney, Rothko, Matisse, Miro -, Lukas Samaras, Andre Breton οι υπερρεαλιστές, Dada, Flux  κινήματα  τέχνης, ο  Νικόλας Κάλλας, Joseph Beuys, Γιάννης Κουνέλλης,  David Bowie,  Bob Dylan,  Αλέξης Ακριδάκης, Βασίλης Σκυλάκος, Chryssa, Γεράσιμος Σκλάβος, Sylivia Plath, Οδυσσέας Ελύτης,  Γαϊτης, Yko Ono, Sex Pistols,  Πασολίνι, Diamanda Galas, Nick Cave, Marina Abramovic, Brel, ο Φρειδερίκο Φελίνι,  ο Κουστορίτσα,  Χατζιδάκις, Θεοδωράκης,  τα κλασσικά, τζαζ, punk, ρεμπέτικα, λαϊκά κ’ οι μουσικές του κόσμου… είναι όλα επιρροές, και αντιθέσεις που έπαιξαν καθοριστική πορεία στην διαμόρφωση της  προσωπικότητας και του έργου μου.  

Πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα έργα σας με τα χρόνια; Ποιες αλλαγές παρατηρείτε στη δουλειά σας;

Δεν ξέρω …ξέρω ότι δεν παράγω τον ίδιο αριθμό έργων σε σύγκριση με παλαιότερα… δεν  υπάρχει χώρος.  …Νιώθω ότι πρέπει να βγάλω την ζωγραφική μου έξω στους δρόμο σε άλλες  διαστάσεις …

Επίσης στο λύκειο είχα ασχοληθεί λίγο με το φιλμ στο μάθημα εικαστικών, μου άρεσε να καταγράφω άστεγους.  Το 2006 άρχισα να κάνω λήψης  video με την φωτογραφική μου μηχανή.  Κατέγραφα ότι με συγκινούσε και έχω συγκεντρώσει αρκετό υλικό.   Επόμενος, έχοντας στο μυαλό μου την ιδέα του δρόμου και το οπτικοακουστικό υλικό, ήδη αισθάνομαι ότι ξεκινώ κάτι καινούργιο.

Σας επηρεάζουν τα παγκόσμια γεγονότα; Τα απεικονίζετε στην τέχνη σας ή προτιμάτε να τα αφήνετε απ’έξω;

Φυσικά, τα βιώνουμε… αγωνιζόμαστε και αντιστεκόμαστε δημιουργικά.    Καταγράφω την ασχήμια της καθημερινής αδικίας στην τέχνη μου κάθε φορά με αγωνία ώστε να μην γίνω περιγραφική, και φλύαρη αλλά ουσιαστική… με  πίστη σε μένα, και τους ανθρώπους…

Τι προσφέρει σήμερα η τέχνη στους υπόλοιπους, σ’εμάς τους «κοινούς θνητούς»;

Ευχαρίστηση…και σκέψη σε πολλαπλά επίπεδα

 Το ίντερνετ έχει φέρει την τέχνη πιο κοντά μας, με εικονικές επισκέψεις σε μουσεία και με τα προσωπικά σάϊτ των καλλιτεχνών όπως το δικό σας. Ποιά είναι η άποψή σας γι’αυτόν τον τρόπο έκθεσης της δουλειάς σας;

Παρουσιάζω ένα πολύ μικρό μέρος εικαστικού υλικού στο ίντερνετ, ώστε να έχω μια παρουσία στο χώρο…. Έχω φτιάξει μια σελίδα στην οποία πουλάω ψηφιακά τυπώματα…Χρησιμοποιώ τις νέες τεχνολογίες και είναι ο βασικός τρόπος έκθεσης της δουλειάς μου.. αφού βρίσκομαι μακριά από το «κέντρο».
Το Reflections of Mind, στο διαδίκτυο, είναι ένα πειραματικό notebook και είναι έργο ζωής .
Είχα στόχο να το παρουσιάσω στο παλιό κέντρο κράτησης…μου δόθηκε η έγκριση από την νομαρχία το 2008 πήρα το κλειδί και μετά άλλαξαν γνώμη.  Έτσι δημιουργήθηκε το blog notebook που αποτελεί και το νέο διαδικτυακό υλικό μου.

Πόσο έχει εισχωρήσει το ντιζάιν στην καθημερινή ζωή του Ελληνα; Θέλει καλόγουστα και «σχεδιασμένα» αντικείμενα γύρω του;

Υπάρχουν εκλεκτοί που το ψάχνουν …στα χωριά ακόμη βλέπεις κάποια σπίτια έχουν μια αισθητική που ταυτίζονται με τα πρόσωπα… ενώ τα καινούργια κτίσματα φέρνουν ντιζάιν που δεν ταυτίζονται με τα πρόσωπα αλλά είναι σαν αυτά που παρατηρεί κανείς στην τηλεόραση….  Τα κρατικά σχέδια ‘ανάπτυξης’ και τα ‘’άλλα’’ σχέδια  εφαρμογής  έχουν ασχημύνει και παραμόρφωση  τον τόπο.  Στο Καρλόβασι για παράδειγμα σε ένα συγκεκριμένο δρόμο έχουν μπαζώσει ρέμα και έκτισαν πολυκατοικίες   Έχει κανείς την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κακόγουστο δρόμο αστικού κέντρου και όχι σε νησιωτικό πόλη…

Πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση του εικαστικού έργου με το σύγχρονο ντιζάιν;

Συμπληρωματική…θα έπρεπε να γινόταν συνεργασίες

 … Οι εικαστικοί καλλιτέχνες έχουν να προσφέρουν στο σύγχρονο ντιζάιν κάτι διαφορετικό;

την  ανθρώπινη αύρα…

 Πιστεύετε στην εποικοδομητική συνεργασία αρχιτεκτόνων και εικαστικών;   

Αλληλοσυμπληρώνονται απόλυτα  …

Η τέχνη πρέπει να οδηγείται από το συναίσθημα ή από το πνεύμα; Εσείς πώς δουλεύετε;

Μοιράζονται …όσο μεγαλώνω προσπαθώ να μετριάσω λίγο το συναίσθημα και τον αυθορμητισμό  μου και να δώσω το προβάδισμα στο πνεύμα

Οι Πλαστικές Τέχνες μπορούν να διδαχθούν στο σημερινό σχολείο; Μια διδακτική των Πλαστικών Τεχνών είναι κάτι εφικτό;

είναι…η ιστορία της τέχνης, και η  χρησιμότητα της στην πολιτεία,  η γνωριμία με τα υλικά και τους καλλιτέχνες  διδάσκονται… θα βοηθούσε ακόμη περισσότερο επισκέψεις σε μουσεία.  Επιπλέον η  γνωριμία των παιδιών  με καλλιτέχνες και τεχνοτροπίες,  κινήματα και σχολές θα βοηθούσε να αντιληφθούν ότι η καλλιτεχνική πράξη είναι παιχνίδι …και  το παιχνίδι είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου.

 Aπέναντι στην υποτιθέμενη “κρίση” της σύγχρονης τέχνης, πώς μπορούν να συμβάλλουν οι εκπαιδευτικοί στη δημιουργική κατανόηση και τη διδακτική αξιοποίηση της τέχνης;

Θα μπορούσαμε να συμβάλουμε … δεν νομίζω ότι μας θέλουν τους  χαλάμε την πιάτσα.  Εθελοντικά μας καλούν όλοι -, σύλλογοι ’ δημόσιοι φορείς να κάνουμε πασαλείμματα κάθε φορά.   Φταίμε και εμείς που δεν διεκδικούμε μαζικά των χώρο μας ώστε να ανατραπεί αυτή η μιζέρια.

Όταν με κάλεσαν στο πολυκλαδικό λύκειο  γιατί δεν υπήρχε άλλος εικαστικός εδώ πήγα ως ωρομίσθια… Ρώτησα τον διευθυντή για το βιβλίο διδακτικής τέχνης και με κοίταξε περίεργα…είπε ‘’μας ήρθε’’!  …το ζήτησα γιατί οι συγγραφείς είναι συνάδελφοι και φίλοι…

Δεν ήταν στο σχολείο το βιβλίο  … Στα Ελληνικά σχολεία στην επαρχεία που γνωρίζω  αποσπούν διδακτικές ώρες από τα μαθήματα τα καλλιτεχνικά για άλλα πράγματα …και ο εικαστικός χτυπά μια αναρρωτική άδεια… πώς θα διαμορφωθεί μια καλλιτεχνική και αισθητική παιδεία έτσι; Η μέθοδος καλλιτεχνικής αγωγής απέτυχε στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση …Πρέπει να διδάσκετε η τέχνη από εικαστικούς οι  ειδικευμένους δασκάλες/δάσκαλους  γιατί η τέχνη είναι σημαντική για τον άνθρωπο και την διαμόρφωση του ως πολίτης του κόσμου.

Μήπως ο βαθμός κατά τον οποίο οι σύγχρονοι άνθρωποι επιτρέπουν στη βούληση να κατευθύνει τη ζωή τους, έχει επηρεάσει – ακόμα και ακυρώσει – τη σχέση τους με την τέχνη, με αποτέλεσμα να τους έχει απομακρύνει από την αισθητική συγκίνηση που προκαλούν τα δημιουργήματά της;

έτσι …η ζωές οδηγούνται με την προπαγάνδα απ’ τα νοσοκομεία των αγορών,  τα ΜΜΕ  μας κατευθύνουν και μας ακύρωσαν πολύτιμες αξίες.  Από την άλλη προβληματίζομαι για την ποιότητα που μας πλασάρει η βιομηχανία σύγχρονης τέχνης…

Πώς μπορούν η ζωγραφική, η γλυπτική, η μουσική, να συνδεθούν σε μια έκθεση ώστε να προσφέρουν μια ομοιογενή εμπειρία;

Συνδέονται συμπληρωματικά χρειάζεται  γούστο, κ’ επιμέλεια.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο, είναι να επιτευχθεί ο «διάλογος» μεταξύ όμως διαφορετικών μορφών έκφρασης;

Το έργο τέχνης πέρα  κάθε τεχνοτροπίας και θεματολογίας που φέρνει είναι ενέργεια και ύλη εν κίνηση -, μια δόνηση που με διαπερνά…  Μελετώντας αναλογικά και συνθετικά κάθε έργο τέχνης είτε είναι ζωγραφική , γλυπτική, θέατρο, ποίηση  μουσική, μπορεί να συμπληρωθεί ένας επιτυχές διάλογος …μέσου μιας πολυμορφίας  έκφρασης.

 Συμφωνείτε με την άποψη του Harold Rosenberg (κριτικός τέχνης) ότι υπήρξε μια συγκεριμένη στιγμή που οι ζωγράφοι άρχισαν να αντιμετωπίζουν τον καμβά ως μια αρένα δημιουργίας;

Ναι… είναι μια αρένα δημιουργίας εγωισμών, και επιπόλαιων παθών…Είμαστε λίγο  θύματα των αγορών…

Τις εντυπώσεις σας από τη Διεθνή Σύγχρονη Εικαστική Έκθεσης Big Blue που έγινε πρόσφατα στο Καρλόβασι.

Ήταν μια  δυναμική παρουσίαση στα ταμπάκικα με καλλιτέχνες διεθνής ακτινοβολίας και μια επιλογή από τοπικούς καλλιτέχνες που ένιωθα ότι συμπληρωνόμαστε…το αποτέλεσμα ήταν ΘΑΥΜΑ…θυσιαστήκαμε όλοι …

Στα εγκαίνια είχαμε πάνω από 350 άτομα.  Άρεσε …με πλησίασαν  ερασιτέχνες ντόπιοι θέλησαν να φέρουν τους πίνακες τους να βάλουν στην είδη στημένη έκθεση  …  Ήρθε και ένας πολιτικός και κάποιοι πιθανοί χορηγοί ‘υποσχέθηκαν’ δυστυχώς στην πράξη τίποτα.  Όταν τους αναζήτησα δεν ήταν εκεί για το BIG BLUE. Αποτύχαμε  να συγκεντρώσουμε χρήματα για την έκδοση καταλόγου. Πέντε αιτήσεις έκανα για αίθουσα για το ΒIG BLUE Ετεροτοπία πείραμα 1 τέχνη και δομημένο περιβάλλον…. Δεν είχα καμία γραπτή απάντηση…απ’ τα τηλέφωνα.  Πέρα από το πείραμα και το art in process στην παραλία …δυο μήνες στην παραλία  δημιουργήσαμε χώρους, σχέδια, ζωγραφική, γλυπτική, αντικείμενα χρηστικά για την διαβίωση μας …είχαμε προσκαλέσει το κοινό και τους ερασιτέχνες να έρθουν κοντά μας και να μυηθούν στην εικαστική σκέψη και εφαρμογή της…δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση μας.  Το δελτίο τύπου περάστηκε  μόνο σε μια εφημερίδα τοπική…και στο facebook.

Ήρθε νέος κόσμος κοντά μας, και τουρίστες, και συνεισέφεραν με πολύτιμες και πρωτότυπες κατασκευές,  ιδέες  και προτάσεις.  Η Πενυ Γιαννάκου αρχιτέκτων πέρα από τις καταπληκτικές κατασκευές με Σαμιακές φυσικές ύλες που εφάρμοσε στην παραλία,  φωτογράφισε και μελέτησε ένα πολύτιμο υλικό που αφορά τον τόπο και την οικονομία του … έτσι το υλικό μας κάθετε …

Έχετε προγραμματίσει κάποια επόμενη έκθεση;

Παρουσιάζω έργα μου σε ομαδική έκθεση με την γκαλερί artAZ το Νοέμβρη στην Αθήνα για τους άστεγους.

Θα ήθελα να σταθώ σε κάτι που έχετε πει: την τελειότητα την αναζητώ περισσότερο στις ανθρώπινες σχέσεις γιατί η τέχνη είναι μια εγωϊστική απασχόληση η οποία είναι εις βάρος πολλών ανθρώπων… Αναλύστε μου λίγο αυτή την άποψή σας…

Η τέχνη θέλει απομόνωση, εργασία και άσκηση καθημερινή. Έχεις δεν έχεις πελάτη…και μέχρι εδώ που ήρθα  νομίζω ότι οι άνθρωποι κοντά μας είναι πιο σημαντικοί από το να φτιάχνω τέχνη μόνη και για όλους… Να τραβάμε  και αυτά με το τοπικό δόλο νοσηρών ρατσιστών …  και με τις αίθουσες με το Big Blue… δεν το αξίζει κανείς αυτό …Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε συνεχιζόμενη θυσιαστική κρίση από το 1996 που είμαι εδώ…

Στο διαδίκτυο βρήκα ένα ποίημα του Μάκη Πετιμεζάκη για τον καφενέ Κέρκη:

Απόμερα στης πόλης τη γωνιά σε οδηγεί ο πέτρινος ο δρόμος να βρεις την πόρτα του μεγάλου καφενέ εκεί που ο λόγος των ανδρών γίνεται Νόμος.

Απ’ έξω βλέπεις ένα καφενέ μα μέσα μια πλατιά φιλοσοφία πλανιέται στα τραπέζια, μυστικά που γράφει δίχως πένα Ιστορία.

Περνώντας το κατώφλι του να μπεις ισιώνεις με τους άλλους γίνεσαι ένα αν είσαι χτίστης ή διευθυντής δεν ξεχωρίζεις μέσα εκεί από κανέναν.

Κάτω απ’ τα φώτα τα χλωμά κρυφό σχολειό κι απ’ τα τσιγάρα ο καπνός μικρή αντάρα διώχνουν τον πόνο και της φτώχεια την κατάρα.

Απέναντι ο Κέρκης σε βλέπει που κοιτάς και σε κοιτάζει μέχρι να σβήσει ο ήλιος του το φως να’ ρθει η νύχτα και στο σπίτι να σε πάει.

Διαβάζοντας κανείς το παραπάνω ποίημα καταλαβαίνει τη σημασία και αξία αυτού του παραδοσιακού καφενέ… Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να φιλοτεχνήσετε το συγκεκριμένο καφενείο;

Ήρθε η πρόσκληση από την Τουρκία με της πρώτες βουλευτικές εκλογές το Μάιο …ο ξάδελφος Γιάννης Σεβαστάκης έχει κάποιες απίθανες λιθογραφίας παλιές γύρω από την απελευθέρωση  Ελλήνων από το Οθωμανικό ζυγό.  Υπάρχει και ένα μικρό έργο που φιλοτέχνησα  πριν χρόνια  να τους φυλάει από το μάτι! (έλεγε ο Πρόεδρος  του καφενέ ότι τους ματιάζουν…και  κάποιοι παλαιότερα είχαν μείνει και στον τόπο)…

Ο καφενές είναι ένα μεγάλο κομμάτι τις ζωής μας από το 1971 μέχρι και σήμερα -, μένουμε  δίπλα. Είναι  αυτά που περιγράφει ο Πετιμεζάκης  συμπληρώνω και τις μουσικές βραδιές με τους φίλους και συγγενείς  να παίζουν να τραγουδάμε και να λέμε ιστορίες μέχρι το πρωί…

Σε γενικές γραμμές ποιές ήταν οι εντυπώσεις αυτών που παρακολούθησαν την έκθεση;

Καλές ήταν … βοήθησαν και θαμώνες του καφενέ στο στήσιμο.  Άνθρωποι απλοί και χωρίς καλλιτεχνική παιδία κατανόησαν τους συμβολισμούς ‘’κάποιοι παίζουν με την τύχη μας …’’

Ρωτούν, πως ήταν εκεί από δω…δείχνω το κατάλογο και τους άλλους χώρους που φιλοτέχνησαν  εικαστικοί  σε άλλες πόλεις του κόσμου και τους εξηγώ ότι με ψηφιακά μέσα γίνεται η έκθεση στην Άγκυρα… αντλήθηκαν ότι ήταν κάτι σημαντικό.  Άρεσε τους άγγιξε όλους,  αυτή την εντύπωση εισέπραξα.   Ο καφενές όταν γέμιζε και  μεράκλωναν θύμιζε  πανηγύρι!  Το απογοητευτικό είναι ότι δεν πέρασαν τα τοπικά ΜΜΕ το δελτίο τύπου μας… Το έμαθε ο κόσμος μέσου facebook…και του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού

Λίγα λόγια για την ομάδα σύγχρονης Τέχνης BIG BLUE.

Το Big Blue ήταν θέλημα Θεών κ’ έγινε…Χρόνια συζητάμε με την Αναστασία Ανδρεάδη ηθοποιός/σκηνοθέτης, ότι μας είναι απαραίτητος  ένας χώρος μόνιμος που να μπορούμε να πειραματιζόμαστε να εκθέτουμε, με εργαστήρια  εκπαιδευτικά προγράμματα. Ζητήσαμε ένα από τα ταμπάκικα από το πανεπιστήμιο και μας την παραχώρησαν δωρεάν και σε άθλια κατάσταση 1.100τμ χωρίς ρεύμα και με πάρα πολλά σκουπίδια μέσα…τρύπες στην οροφή, λάδια χυμένα κάτω   Ζητήσαμε χορηγία  από το δήμο και δεν μας δόθηκε.  Χρηματοδότησαν την αφίσα κάποια υλικά οικοδομικά για μερεμέτια μας δάνεισε τον ηλεκτρολόγο του δήμου και το κλαρκ.  Ο σύντροφος μου τοποθέτησε την ηλεκτρική εγκατάσταση στην οροφή με οδηγίες του ηλεκτρολόγου.  Στο τέλος χρεώθηκαν κάποια καλώδια και φώτα στον δήμο.   Μας στήριξαν οι καλλιτέχνες, φίλοι,  συγγενείς, και φίλοι ηλεκτρολόγοι, ο δήμος και το πανεπιστήμιο όλοι με  αυτά που μπορούσαν.  Είναι  πολλοί,  και τους ευχαριστώ.

Ποιός είναι ο στόχος των καλλιτεχνών που συναντήθηκαν στο δίκτυο BIG BLUE;

  • Να σταχυολογήσουμε ταλαντούχους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο που έχουν κάτι να εκφράσουν μέσω των εικαστικών τεχνών.
    • Να ιδρύσουμε στα σύνορα Ευρώπης και Μικρασίας, μια διεθνή κοινότητα εικαστικών καλλιτεχνών, που αναζητούν τον πειραματισμό και την καινοτόμο έκφραση σκέψεων και ιδεών απαλλαγμένα από κάθε λογοκρισία.
    • Να δημιουργήσουμε μια καλλιτεχνική ομάδα που συνειδητά θα αναγνωρίζει την ανάγκη της τέχνης να σχετίζεται με την ευρύτερη κοινότητα.
    Σ’ αυτή τη συγκυρία των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, η τέχνη, η
    γεωλογία, η τεχνολογία και η επιστήμη γράφουν ένα άλλο κεφάλαιο ανθρωπισμού…

Είμαστε σε αναμονή και ελπίζουμε ότι θα βρεθεί κτήριο. Συνάδελφοι του εξωτερικού περιμένουν να τους καλέσουμε και πάλι  να ξεκινήσουμε πειραματικές πολυεθνικές συνεργασίες επάνω στην τέχνη και την πολιτεία.  Εντυπωσιαστήκανε όλοι με την προσέλευση του κόσμου κυρίως από τους νέους και τρίτης ηλικίας.  Επομένως υπάρχει γόνιμο έδαφος εδώ στο Καρλόβασι καθώς και μεγάλος αριθμός  εγκαταλειμμένων κτηρίων.

“Το ψωμί που ζύμωσα θα το μοιραστούμε μαζί…”. Πιστεύεις ότι η προσπάθειά σου τελικά απέδωσε καρπούς; Εκτίμησαν -αν όχι όλοι- τουλάχιστον οι περισσότεροι το έργο σας;

έμειναν έκπληκτοι με το ψωμί -, γέλασαν…και άλλοι ζήτησαν την συνταγή.  Άκουσαν με προσοχή αυτά που είπα μοίρασα και την παρουσίαση σε χαρτί.  Τι θα πουλήσεις από αυτό με ρωτούσαν…

Τι σας κάνει να χαμογελάτε; Όταν σκέφτομαι την μικρή αδελφή, η μουσική, ο σύντροφος στην κουζίνα, τα ζώα μας.

Τι σας πικραίνει; Η αδικία

Πώς θα επιλέγατε να ‘ζωγραφίσετε’ την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας σήμερα;

θα ζωγράφιζα μια τρύπια Ελληνική σημαία κ’ τις άλλες να φλέγονται..  

Ποιά είναι η φιλοσοφία σας για τη ζωή.

Ότι κάνουμε να το κάνουμε καλά κ τώρα…

Πριν κλείσουμε θα θέλετε  να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες του περιοδικού μας;

Θα μοιραστώ κάτι με τους αναγνώστες που έχει γράψει ο Καθηγητής φιλοσοφίας Δημήτρης Λιαντίνης.   Δήλωνα στην Αυστραλία ότι είμαι Ελληνική….  Στο ντοκιμαντέρ ΜΣ είπα: ‘’Ι’m not Greek I’m not English I’m a pure bastard’’ πράγμα που πίκρανε την μητέρα μου παρόλο της εξήγησα την νοητή (καλλιτεχνική) μεταφορά…

Σήμερα νιώθω πολίτης του κόσμου που φέρνω πνεύμα Ελληνικό….

“Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς’’.

Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.

Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.

Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.

Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.”

(Δημήτρης Λιαντίνης – “Τα Ελληνικά”.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s